Çocuklar ben bugünkü tiyatroya hepinizin gelmesini beklemiştim. Sizi hepinizi bir arada görmek istiyordum. Maalesef hüsrana uğradım. Gelen kişilerin sayısı beklediğim gibi çıkmadı. Ben hepiniz geleceksiniz diye programımı ayarlamışken sizler beni ektiniz. Öyle olsun bakalım. Çooook kırıldım size. Gelelim veli boyutuna.

Bu arada sizi oraya getirmeyen annelerinize daha  çoooook kırıldım tabiki. Bilmiyorum kendinizi nasıl affettirirsiniz?

Arkadaşlar ben artık onların öğretmeni olmayabilirim ama ben sıradan bir öğretmen olarak hala kendimi onlara karşı sorumlu hissediyor ve herşeyimi bir kenara atıp onları küçük yaşlarda sosyal faaliyetlere katılmalarını desteklemek adına geliyorum.  Blizim çocuklarımız bizlere göre daha şanslı. Şimdiki imkanlar eskiye göre daha farklı. Mesele bunları kullanabilmekte. Bu yaşlarda tiyatroya sinemaya vb. etkinliklere katılma alışkanlığını kazandırmazsanız soruyorum size ne zaman kazandıracaksınız? Kaldıki bu etkinlik bir hafta öncesinden herkese duyuruldu. Tabiki işlerinizde olabilir ama bir şekilde ayarlayabilirdiniz. Ben çalışan bir bayan olarak ayarlayabiliyorsam siz çoktan ayarlamanız gerekiyordu. Benim için önemli olan bir başka konu ise birlik ve beraberliğin bozulmaması. Ama bu birlik ve beraberliği kendimiz için değil özellikle altını çiziyorum çocuklarımız adına herşeyi bir kenara bırakıp ve hiçbirşeyi sorun yapmadan gelmemiz gerekiyordu. Şöyle bir düşünürseniz. Ben artık onların öğretmeni değilim. Gelsemde olur gelmesemde diye düşünebilirdim. Ama düşünmedim. Ben öğrencilerim için herzaman çooooook fedakarlıklar yaptım ve yapmayada devam ediyorum. Bunu gururla söyleyebilirim. Ama sizlere gelince... Keşke benim gösterdiğim görev bilincini ve sorumluluğu çok azını sizde çocuklarınıza karşı hissetseniz durum bugünkü karşılaştığım öğrenci sayısı gibi olmazdı.

Ayrıca gelen velilerime çok teşekkür ediyorum.

Sevgiyle kalın....