Şekilsiz Pasta

19 Ocak 2013 § 32 yorum

….hayatımın İstanbul sahnesine kocaman bir nokta koymaya hazırlandığım şu günlerde daha bir sımsıkı sarılıyorum İstanbul’uma. Belki de sarıldığım, kucağıma sığdıramadığım İstanbul değil. Anılarım, yaşadıklarım, öğrencilik yıllarım, dostluklarını her zaman arayacağım sevgili arkadaşlarım, hayatıma renk katan öğrencilerim, alışverişlerim, pazar gezmelerim, piknik maceralarım, …

Bitmek bilmeyen bu anılarım olacak benim kucağıma sığdıramadığım. Gün gelecek belki de zamana yenik düşecekler,  birer birer kucağımdan sıyrılarak maziye gömülecekler. Kim bilir belki de sürekli hatırlanıp “zaman”,  anılarıma yenik düşecek tıpkı şimdi olduğu gibi.

“Zafer zafer değildir, üniversite sınavı kazanılmadıkça” sözleri hiç çıkmıyordu beynimin köşesinden. Öyle bir yer etmişti ki kazanmamanın imkanı yok gibiydi. Dostluklarımız şu an maziye gömülse de onlar tarafından, ben onları hiç çıkaramadım, ne aklımdan ne yaşantımdan. Hep hatırda kaldılar. Çünkü ilk dostluk kurduğum insanlardı onlar benim.
Hiç unutulmayacak birlikteliklerimizi paylaşmıştık. Beraber gülüp, beraber eğlenmiştik. Nazımı çeken onlar olmuştu. Unutulmaz diyordum ama şimdi hepimiz yabancı kesildik birbirimize. Bir araya geldiğimizde zorlukla hatırlayabileceğimiz küçümencik anılar kaldı sadece çocuklarımıza fısıldayabileceğimiz… » Devamini oku… «

Where Am I?

You are currently browsing the İstanbul category at .